کوتاباتو سیتی، فیلیپین – چالش اصلی اولین انتخابات پارلمانی منطقه بانگسامورو در سپتامبر، تضمین نمایندگی واقعی و صادقانه اقلیت‌های سرکوب‌شده است. رهبران و کارشناسان نماینده زنان و مردم بومی غیر مورو در تاریخ ۱۳۰۵/۰۳/۱۹ در نشست توانمندسازی رأی‌دهندگان Rappler در کوتاباتو سیتی این موضوع را مطرح کردند.

ادوارد ابلاردو، رئیس شبکه جوانان مردم بومی غیر مورو، در این نشست که در دانشگاه نوتردام (NDU) برگزار شد، گفت: «صرف اینکه ما اقلیت هستیم به این معنا نیست که قربانیان این فرآیند صلح باشیم.»

به عنوان نمونه، چالش نمایندگی واقعی زنان در میان نامزدهای احزاب سیاسی در پارلمان بانگسامورو را در نظر بگیرید. جنوی کورنلیو، عضو Inged Fintalian یا شورای زنان بومی قبایل تدوری و لامبانگیان، به مفاد قانون انتخاباتی بانگسامورو و اصلاحیه آن، قانون خودمختاری بانگسامورو شماره ۸۸، اشاره کرد و گفت این مفاد نگران‌کننده هستند.

قانون از احزاب سیاسی منطقه‌ای می‌خواهد که حداقل ۳۰٪ از نامزدهایشان زن باشند و از هر سه نامزد، یک نفر زن باشد، اما می‌افزاید که این کار باید «تا جایی که عملی است» انجام شود.

بر اساس بررسی Rappler از فهرست نامزدهای احزاب، زنان کمی در ۱۰ رتبه اول احزاب اصلی قرار دارند. در حزب عدالت متحد بانگسامورو (UBJP) و حزب فدرال بانگسامورو (BFP)، برای مثال، نامزدهای زن در رتبه ۱۱ یا پایین‌تر قرار گرفته‌اند.

این رتبه‌بندی نشان می‌دهد که علی‌رغم الزامات قانونی، زنان در موقعیت‌هایی که بیشترین احتمال کسب کرسی را دارند، همچنان کمتر نمایندگی می‌شوند. کورنلیو گفت این امر شکافی میان سیاست و عمل را نشان می‌دهد، به ویژه برای زنان بومی غیر مورو.

در این دو حزب، ۱۲ نفر از ۴۰ نامزد زن هستند که حداقل الزام قانون انتخاباتی را برآورده می‌کند. با این حال، اکثر نامزدهای زن خارج از ۱۰ رتبه اول قرار دارند و شانس انتخاب آن‌ها در مقایسه با همتایان مرد کاهش می‌یابد.

نمایندگی واقعی و فراگیری از خواسته‌های جوانان، زنان و مردم بومی غیر مورو در BARMM بوده است و به همین دلیل آن‌ها در کنار مردم گسترده‌تر منطقه برای تصویب قانون ارگانیک بانگسامورو (BOL) لابی کردند.

با این حال، در سال‌های پس از تأسیس مرجع انتقال بانگسامورو در سال ۲۰۱۹، بسیاری از این گروه‌ها استدلال می‌کنند که نگرانی‌های فوری آن‌ها—مانند مشارکت سیاسی معنادار، نمایندگی عادلانه در نهادهای تصمیم‌گیری، مسائل زمین و قلمرو اجدادی، و دسترسی به خدمات اساسی—همچنان به اندازه کافی توسط کسانی که موظف به نمایندگی از آن‌ها هستند، رسیدگی نشده است.

BOL که چارچوب اساسی حکمرانی منطقه را تعیین می‌کند، ۸ کرسی در پارلمان بانگسامورو را برای گروه‌های اقلیت و بخشی رزرو کرده است—این روش قانون برای تضمین نمایندگی آن‌ها در دولت منطقه‌ای است. به مردم بومی غیر مورو و جوامع ساکن هر کدام دو کرسی داده شده است. جوانان، زنان، علما و رهبران سنتی هر کدام یک کرسی دارند.

در انتخابات سپتامبر آینده، تمام رأی‌دهندگان بانگسامورو می‌توانند برای نامزدهای تمام این کرسی‌ها رأی بدهند، به جز کرسی‌های رزرو شده برای NMIP. انتخاب این دو نماینده NMIP از طریق یک فرآیند رأی‌گیری بین‌قبیله‌ای جداگانه انجام خواهد شد.

نمایندگی و عدالت دست در دست هم هستند

در طول نشست، ابلاردو تأکید کرد که نمایندگی واقعی اقلیت‌های BARMM همچنین مسئله‌ای از عدالت و پایان دادن به چرخه خشونت و به حاشیه رانده شدن است.

ابلاردو گفت: «ما این منطقه خودمختار را داریم چون برای آن مبارزه کردیم، درست است؟ ما قربانیان بی‌عدالتی‌های تاریخی هستیم، پس باید مطمئن شویم که با داشتن این دولت، لایه دیگری از بی‌عدالتی‌های تاریخی برای اقلیت‌هایمان ایجاد نکنیم. این به این معنا نیست که چون ما اکثریت هستیم، لایه دیگری از ستم بر اقلیت‌هایمان تحمیل کنیم.»

آوارگی گروه‌های بومی و خشونت بر سر ادعاهای مربوط به زمین‌های اجدادی آن‌ها از دلایل دائمی خشونت در منطقه بوده است. نمایندگی واقعی گروه‌های بومی غیر مورو در پارلمان بانگسامورو به معنای گام‌هایی به جلو در رسیدگی به این تنش است. حداقل، انتخاب آن‌ها می‌تواند وضعیت را تنش‌زدایی کند. این فرصت از دست خواهد رفت اگر گروه‌های اقلیت احساس کنند که انتخابات پارلمانی در دادن قدرت واقعی و معنادار به نمایندگانشان شکست خورده است.

ابلاردو گفت: «این افراد نباید فقط درباره قلمروهای اجدادی صحبت کنند تا رأی مردم بومی غیر مورو را به دست آورند؛ این باید به واقعیتی تبدیل شود که این دولت جدی حقوق مردم بومی غیر مورو را مطرح و به رسمیت بشناسد. مردم در منطقه بانگسامورو.»

ابلاردو تأکید کرد که در نهایت، بدون ساکنان، NMIPها و سایر اقلیت‌ها، منطقه نمی‌تواند به یک جامعه فراگیر تبدیل شود.

«Sino nga ba ang seryosong dadala ng agenda ng katutubo, ng mga migrant settler, at ang mga isyu ng community?» کورنلیو پرسید. (چه کسی واقعاً جدی در حمل کردن دستور کار مردم بومی، مهاجران ساکن و مسائل جامعه است؟)

یکی از روش‌های منحصربه‌فرد قانون انتخاباتی بانگسامورو برای رسیدگی به مشکلات دیرینه در سیاست فیلیپین، جریمه کردن تغییر جناح سیاسی یا عمل تعویض احزاب سیاسی برای منافع شخصی به جای اعتقاد ایدئولوژیکی واقعی است.

طبق این قانون، نماینده یک حزب اگر در طول دوره تصدی‌اش حزب سیاسی را تغییر دهد، کرسی خود در پارلمان را از دست می‌دهد. نماینده‌ای که ظرف شش ماه قبل از انتخابات حزب را تغییر دهد نیز از تبدیل شدن به نامزد حزب یا سازمان جدید محروم می‌شود.

این مقرره هنوز آزمایش نشده است.

پایان دادن به «سیاست مداد رنگی»

این چالش‌ها برای فراگیری و نمایندگی با سلطه سلسله‌های سیاسی و سیاست حمایتی در BARMM تشدید می‌شوند. سخنرانان نشست گفتند که برای رأی‌دهندگان معمول است که نامزدها را بر اساس روابط خانوادگی و وفاداری سیاسی ارزیابی کنند نه بر اساس برنامه‌های محتوایی که واقعاً منطقه ما را به جلو می‌برند.

آپولو ایسیدرو والنسوی جونیور، استاد علوم اجتماعی NDU در پانل، توضیح داد: «برخی تحلیلگران آن را 'سیاست مداد رنگی' می‌نامند.... یعنی ما یک الکتورات پراکنده هستیم، تقسیم‌شده به اردوگاه‌های رقیب که از رهبران فردی حمایت می‌کنند. سیاست ما شخصیت‌محور است نه مسئله‌محور... و بر اساس محبوبیت و حمایت رأی می‌دهند نه برنامه‌ها و سیاست‌ها. پس مهم است که آگاه باشیم و تصمیماتمان مبتنی بر شواهد باشد تا بدانیم چه کسی واقعاً شایسته رأی ماست.»

اصطلاح «سیاست مداد رنگی» به تمایل رأی‌دهندگان برای حمایت از نامزدها بر اساس رنگ، برند یا محبوبیت آن‌ها به جای برنامه یا ایدئولوژی‌شان اشاره دارد.

ابلاردو و سعودی حنافی داود، سردبیر میز در S'bang Ka Mindanao، گفتند نگران هستند که سیاست حمایتی ممکن است به انتخاب نمایندگان جوانی منجر شود که واقعاً منافع جوانان را پیش نمی‌برند. آن‌ها از رأی‌دهندگان بانگسامورو خواستند نامزدهایی را انتخاب کنند که نماینده جوانان هستند و برنامه‌هایشان نگرانی‌های آن‌ها را منعکس می‌کند.

سخنرانان گفتند نمایندگی معنادار و فراگیری به رهبرانی با «malasakit» نیاز دارد—تعهد قوی به خدمات عمومی و درک نیازهای جوامع متنوع بانگسامورو. آن‌ها به دسترسی محدود به آموزش، بهداشت و برنامه‌های معیشتی، به ویژه در مناطق دورافتاده، اشاره کردند و گفتند سیاست‌ها در خطر گسستگی از شرایط واقعی هستند اگر مسئولان منتخب نگرانی‌های بخش‌های حاشیه‌نشین را درک نکنند.

والنسوی گفت: «انتخابات [صرفاً] رقابت‌های سیاسی نیستند. آن‌ها اغلب با مسائل تاریخی، اجتماعی، اقتصادی و امنیتی که در طول نسل‌ها انباشته شده‌اند، درهم تنیده‌اند.»

با آماده شدن BARMM برای اولین انتخابات پارلمانی در تاریخ ۱۴ سپتامبر، سایر منابع انسانی در نشست توانمندسازی رأی‌دهندگان گفتند نمایندگی بخش‌های حاشیه‌نشین حیاتی است.

سخنگوی کمیسیون انتخابات جان رکس لادیانگکو، مدیر ایستگاه NDBC درما کوییتاین-براوو، عضو ALHTAR نیل جان مارتین و استاد NDU عبدالناصر بانگوندانگ از رأی‌دهندگان خواستند که مشارکت یا «ambag» داشته باشند تا یک انتخابات موفق و نمایندگی‌بخش تضمین شود.

«Gamitin natin yung papel natin dahil sagrado ang ating boto para sa mga karapatdapat na leader sa Bangsamoro،» کورنلیو گفت. (بیایید نقش خود را ایفا کنیم زیرا رأی ما مقدس است تا رهبران واقعاً شایسته‌ای در بانگسامورو داشته باشیم.)

برای گروه‌های اقلیت منطقه، انتخابات پارلمانی یک آزمون حیاتی خواهد بود: آیا صدای آن‌ها سرانجام تقویت خواهد شد، یا همچنان خاموش خواهند ماند؟ – Rappler.com

آنجل ماتورا و ایزا تاکان از Movers آموزش‌دیده توسط Rappler در کارگاه‌های برگزارشده در کوتاباتو سیتی هستند. آن‌ها روزنامه‌نگاران دانشجو مستقر در منطقه بانگسامورو هستند.