Największa collegiacka siatkarska royalty w historii: trener DLSU Ramil de Jesus

1 z 2

KONTO FACEBOOK UAAP

ZDJĘCIE ARCHIWALNE PHILSTAR

TRONY mogą przechodzić w inne terytoria, mogą pojawić się nowe siły, by je zająć, a dynastie mogą upadać, lecz w taki czy inny sposób korona zawsze znajdzie drogę powrotną na głowę głównego trenera Uniwersytetu De La Salle (DLSU), Ramila de Jesusa (RDJ).

Jakby pozostawał jeszcze jakikolwiek cień wątpliwości, pan de Jesus — bezsprzecznie już największa królewska postać w historii siatkarskich rozgrywek uczelnianych — dodał kolejne pióro do swojej czapki, zdobywając szczęśliwe 13. mistrzostwo.

I zrobił to w najbardziej przekonujący możliwy sposób, prowadząc DLSU Lady Spikers do nieskazitelnego triumfu 16-0 w kobiecej siatkówce Sezonu 88, po rozgromieniu broniącego tytułu po raz drugi z rzędu National University (NU) wynikiem 25-22, 25-16, 25-16 w Grze 2 finałów, której świadkiem było ponad 22 000 fanów w Mall of Asia Arena podczas weekendu.

Dziedzictwo nie tylko zostało ugruntowane, ale i wzbogacone. Jednak dla pana de Jesusa zawsze chodziło o Taft, a nie o niego osobiście, mimo że może się pochwalić dziewięcioma finiszami na drugim miejscu, 22 udziałami w finałach i 25 uczestnictwami w Final Four przez prawie trzy dekady nieprzerwanej dominacji i doskonałości.

Twierdzenie, że pan de Jesus jest orędownikiem pokory, to niedopowiedzenie, gdyż wszystkie osiągnięcia La Salle noszą piętno RDJ od czasu, gdy przejął program La Salle w 1996 roku, zamieniając go w najlepszy i najbardziej utytułowany uczelniany program siatkarski w kraju.

Doszły do tego dwa trzy-peatowe wyczyny i 336 zwycięstw — najwięcej spośród wszystkich trenerów siatkówki UAAP w historii. To 336. było najsłodsze, gdy La Salle ukończyło wymarzone, idealne sezony, egzorcyzmując duchy załamania z 2014 roku przeciwko Ateneo de Manila University, kiedy to zmarnowało przewagę trzykrotnego bicia w finałach po eliminacyjnym sweep 14-0.

Lady Spikers wyrównały też z NU Lady Bulldogs do 2-2 w czterech finałowych spotkaniach w ciągu ostatnich pięciu sezonów, replikując tym samym wyczyn rywalek 16-0 z 2022 roku. Ateneo dokonało tego w 2015 roku, dzięki czemu La Salle jest dopiero trzecią drużyną w historii z 16 zwycięstwami, ale jedyną dwukrotnie niepokonaną drużyną w historii — dokonało tego po raz pierwszy w 2004 roku, gdy stary format UAAP ogłaszał drużyny z idealnym bilansem 14-0 po eliminacjach bezpośrednimi mistrzami.

Przez lata doświadczony taktyk wychował gwiazdy zawodowe i filary reprezentacji kraju, takie jak legendarna Manilla Santos-Ng, Melissa Gohing-Nacino, Tin Tiamzon, Desiree Cheng, Chie Saet, Mika Reyes, Aby Maraño, Michele Gumabao, Cha Cruz-Behag, Kim Kianna Dy, Kim Fajardo, Majoy Baron, Ara Galang, Dawn Macandili-Catindig, Fifi Sharma, Thea Gagate i Jolina Dela Cruz, wśród niewielu.

GOAT (Największy Wszech Czasów). Dynastia w jednej osobie. Kreator gwiazd. Pan de Jesus miał to wszystko, a jednak dla niego na koniec dnia jest tylko nauczycielem z nieskończoną pasją, który przetrwał próbę czasu. Tak, choć jednocześnie chętny, cierpliwy, surowy i wyrozumiały.

I to jest dziedzictwo, które chce zostawić w Taft i poza nim, gdy jego gwiazdy odkładają uczelniane koszulki, by reprezentować kluby lub kraj, wyposażone w jego nauki na Taraflexie i poza nim.

Teraz La Salle wyprodukowało kolejny kwartet gwiazd w osobach MVP finałów Shevany Laput, byłej Debiutantki-MVP Angel Canino, liderki libero Lyki De Leon i Najlepszej Środkowej Blokerki Amie Provido, które wciąż są niezdecydowane co do piątego i ostatniego roku uprawnień.

Tylko czas pokaże, czy te seniorki wrócą bronić tytułu La Salle, lecz jak mówi legenda z Taft — zawodniczki przychodzą i odchodzą, trony mogą przechodzić do innych terytoriów, mogą pojawić się nowe siły, a dynastie mogą upadać, ale kultura pozostaje.

Ciężka jest głowa, która nosi koronę, a tą głową jest pan de Jesus. — John Bryan Ulanday