Cyfrowi nomadzi: Afrykańczycy z 30 krajów mogliby wydać o 871 milionów dolarów więcej na wjazd do USA

Wyobraź sobie konsultantkę technologiczną z Botswany, która raz w roku przyjeżdża do Stanów Zjednoczonych na spotkanie z klientem. Posiada wizę B1/B2 – standardową drogę dla krótkoterminowych podróży służbowych. 

Jednak Botswana znalazła się teraz na liście kaucji wizowych Waszyngtonu, co stawia kluczowy warunek przy jej następnym wniosku wizowym: zanim wiza zostanie zatwierdzona, musi wpłacić do 15 000 USD na konto rządu USA. 

Pieniądze ostatecznie podlegają zwrotowi, jednak przez cały czas pobytu są zamrożone i nie przynoszą żadnych odsetek, podczas gdy ona nadal musi pokryć koszty wizy, lotu i zakwaterowania.

To obciążenie finansowe rozszerza się teraz na cały kontynent. 

2 kwietnia USA rozszerzyły swoją politykę kaucji wizowych. Sześć kolejnych afrykańskich krajów – Mauritius, Lesotho, Etiopia, Mozambik, Seszele i Tunezja – zostało dodanych do amerykańskiego programu kaucji wizowych, dołączając do 24 innych afrykańskich państw, których obywatele muszą teraz płacić tysiące dolarów z góry przed wjazdem do USA w ramach podróży krótkoterminowych.

Wymóg kaucji wizowej obejmuje obecnie 50 krajów na całym świecie, z czego 30 w Afryce, według Departamentu Stanu USA. Oznacza to, że 60% narodowości objętych amerykańską polityką kaucji wizowych to Afrykańczycy.

Polityka dotyczy podróżnych ubiegających się o wizy B1/B2 – kategorię stosowaną w przypadku podróży służbowych, turystyki, konferencji, wizyt medycznych i podróży rodzinnych. 

Zgodnie z przepisami wnioskodawcy z krajów objętych programem są zobowiązani do wpłacenia zwrotnej kaucji w wysokości 5 000, 10 000 lub 15 000 USD po rozmowie wizowej i przed uzyskaniem zatwierdzenia.

Dla podróżnych z większości z 30 objętych afrykańskich krajów ograniczenia są jeszcze bardziej dotkliwe. Wizy klasy B, obejmujące wizy B1, B2 i B1/B2, są teraz wydawane jako jednorazowe zezwolenia ważne zaledwie przez trzy miesiące. Każda nowa podróż oznacza nowy wniosek, nową rozmowę i potencjalnie nową wpłatę kaucji. 

Aby uzyskać wizę, wnioskodawcy muszą złożyć formularz I-352 Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego i wpłacić kwotę kaucji na konto rządu USA. 

Pieniądze są zwracane wyłącznie wtedy, gdy podróżny opuści USA w autoryzowanym czasie pobytu, nigdy nie skorzysta z wizy przed jej wygaśnięciem lub zostanie odmówiony wjazd do USA po przyjeździe.

Departament Stanu USA stwierdził, że program ma na celu ograniczenie przekroczeń dozwolonego czasu pobytu. W rzeczywistości tworzy jedną z największych barier finansowych dla mobilności afrykańskich podróżnych.

Analiza danych dotyczących wydawania wiz Departamentu Stanu USA pokazuje, że 522 721 osób z 30 objętych afrykańskich krajów otrzymało wizy B1/B2 w latach fiskalnych 2022–2024. To przekłada się na roczną średnią wynoszącą około 174 240 podróżnych.

Gdyby każdy podróżny z krajów objętych programem był zobowiązany do wpłacenia minimalnej kaucji w wysokości 5 000 USD, Afrykańczycy musieliby łącznie zablokować dodatkowe 871,2 miliona USD rocznie tylko po to, by wjechać do USA.

Przy najwyższym progu kaucji wynoszącym 15 000 USD, liczba ta rośnie do 2,6 miliarda USD rocznie.

Liczby te nie obejmują opłat wizowych, kosztów rozmów, opłat za przetwarzanie dokumentów, kosztów podróży i usług prawnych, które już teraz sprawiają, że podróże do USA należą do najdroższych procesów wizowych na świecie.

Nowy finansowy mur wokół mobilności

Kilka z 30 objętych afrykańskich krajów posiada już jedne z najsłabszych paszportów na świecie. 

Namibia, Lesotho, Republika Zielonego Przylądka, Zimbabwe, Zambia, Wyspy Świętego Tomasza i Książęca, Togo, Malawi, Tanzania, Gambia, Tunezja, Benin, Uganda, Mozambik, Senegal, Algieria i Mauretania zajmują miejsca między 60 a 80 w Henley Passport Index, który mierzy siłę paszportów na całym świecie na podstawie danych z bazy podróży Międzynarodowego Stowarzyszenia Transportu Lotniczego (IATA). 

Nigeria, zajmująca 90. miejsce, posiada jeden z najsłabszych paszportów w Afryce. Etiopia plasuje się jeszcze niżej, według indeksu. 

System kaucji wizowych zwiększa barierę finansową dla posiadaczy paszportów, zwłaszcza Nigeryjczyków, którzy już teraz należą do najbardziej kontrolowanych podróżnych na świecie.

Dla wielu wnioskodawców z takich krajów jak Nigeria, Etiopia, a nawet Mauritius – jeden z najbogatszych krajów kontynentu per capita – kaucja przekracza roczny dochód przy płacy minimalnej.

Nigeria, która odnotowała największą liczbę wydanych wiz B1/B2 wśród objętych krajów afrykańskich, ilustruje skalę tej polityki. 

W latach fiskalnych 2022–2024 Nigeryjczycy otrzymali 238 732 wizy B1/B2, co stanowi prawie 46% wszystkich wiz wydanych łącznie 30 afrykańskim krajom, zgodnie z danymi Departamentu Stanu USA.

Etiopia zajęła drugie miejsce z 53 134 wizami wydanymi w tym samym okresie, podczas gdy Algieria odnotowała 52 285.

Nigeria, Etiopia i Algieria łącznie stanowiły ponad 65% wszystkich wiz klasy B wydanych podróżnym z objętych krajów afrykańskich, według tych samych danych.

Dane pokazują również, jak gwałtownie popyt na krótkoterminowe podróże do USA odbił się po spowolnieniu spowodowanym pandemią. 

W 30 krajach liczba wydanych wiz B1/B2 wzrosła z 134 207 w roku fiskalnym 2022 do 207 462 w 2023 roku. Liczba ta spadła do 181 052 w 2024 roku.

Kategoria B1/B2 stała się jedną z najważniejszych tras mobilności dla globalnie połączonej siły roboczej Afryki. Założyciele firm korzystają z niej podczas wyjazdów fundraisingowych i programów akceleratorowych. Konsultanci korzystają z niej na spotkania z klientami. 

Pracownicy zdalni korzystają z niej na firmowe retreaty i roczne wyjazdy. Badacze, projektanci, inżynierowie i niezależni specjaliści polegają na niej w przypadku konferencji, szkoleń i krótkoterminowych podróży służbowych. 

Dla tej klasy afrykańskich profesjonalistów i globalnych pracowników branży technologicznej nowe wymogi kaucyjne podnoszą koszty tej mobilności. 

 USA twierdzi, że problem stanowią przekroczenia dozwolonego czasu pobytu

Rząd USA bronił programu jako niezbędnego środka odstraszającego: depozyt finansowy daje podróżnym z krajów o wysokim wskaźniku przekroczeń pobytu silniejszą motywację do terminowego wyjazdu.

Zgodnie z raportem Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego USA o przekroczeniach czasu pobytu za 2024 rok, Malawi odnotowało najwyższy wskaźnik przekroczeń B1/B2 wśród objętych krajów afrykańskich na poziomie 22,45%, za nim uplasowało się Dżibuti z 19,78% i Togo z 16,11%, według najnowszego raportu.

Nigeria, mimo że odnotowała największą liczbę przypadków przekroczenia czasu pobytu wynoszącą 6 917 osób, osiągnęła niższy wskaźnik przekroczeń na poziomie 5,56%.

Jednak niektóre z nowo dodanych krajów mają stosunkowo niskie wskaźniki przekroczeń. Mauritius odnotował 0,85%, Seszele 0,81%, a Lesotho 0,3%, co rodzi pytania o to, jak szeroko USA zamierza rozszerzyć program poza kraje wysokiego ryzyka.

Kilka krajów na liście kaucji wizowych stoi również w obliczu podwójnego ciosu. Po pierwsze, rozszerzenie programu nastąpiło w czasie, gdy USA zaostrzają przepisy wjazdowe wobec kilku krajów afrykańskich, w tym Nigerii, Senegalu i Botswany, po nałożeniu na nie nowych ograniczeń wizowych i zawieszeniu przetwarzania w styczniu. 

Po drugie, takie kraje jak Nigeria, Senegal, Tanzania, Zambia, Zimbabwe, Benin, Gambia, Malawi i Mauretania już teraz borykają się z częściowymi ograniczeniami wizowymi dotyczącymi podróży służbowych, turystycznych i studenckich.

Dla podróżnych z krajów już poddanych ściślejszej kontroli wizowej kaucja nakłada się na kurczący się dostęp do wiz, krótsze okresy ważności, trudniejsze rozmowy i rosnące ryzyko odrzucenia wniosków.

Dla afrykańskich profesjonalistów, których kariery zależą od przekraczania granic, nowe kaucje wizowe zamieniają mobilność w wymóg kapitałowy.

Rząd USA twierdzi, że pieniądze podlegają zwrotowi. Jednak dla wielu podróżnych, założycieli firm, konsultantów, badaczy i pracowników zdalnych tysiące dolarów zamrożone w rządowych depozytach mogą oznaczać odwołane podróże, opóźnione możliwości lub rynek, który staje się zbyt drogi, by go osiągnąć.