Następcy tronu futbolu

Po dwa gole, dwa zwycięstwa i być może dwóch zawodników skazanych na to, by kształtować historię tych mistrzostw świata. (zdjęcia AFP)

PETALING JAYA: Kylian Mbappe to artysta futbolu. Erling Haaland to siła futbolu.

Jeden się ślizga. Drugi przebija się przez wszystko.

Jeden gra dla supermocarstwa przepełnionego talentami. Drugi dźwiga nadzieje narodu, który 28 lat czekał na powrót na mistrzostwa świata.

A jednak obaj zakończyli dzień z tym samym wynikiem: dwa gole, trzy punkty i przypomnienie, że nadal pozostają najbardziej obawianymi napastnikami w sporcie.

W dniu, gdy Francja i Norwegia rozpoczęły swoje kampanie mistrzostw świata przekonującymi zwycięstwami, reflektory nieuchronnie skupiły się na dwóch mężczyznach, którzy od lat są obsadzani w roli następnych wielkich ambasadorów piłki nożnej.

Mbappe strzelił dwa gole, gdy Francja pokonała Senegal 3:1 w New Jersey. Kilka godzin później Haaland dorównał mu gol do gola, gdy Norwegia zaznaczyła swój długo wyczekiwany powrót na turniej zwycięstwem 4:1 nad Irakiem.

Wyniki miały znaczenie. Komunikaty miały jeszcze większe znaczenie.

Kapitan Francji, Kylian Mbappe, napisał kolejny rozdział w historii, zostając wszech czasów najlepszym strzelcem swojego kraju dzięki efektownemu dubletowi. (zdjęcie AFP)

Przez prawie dwie dekady piłka nożna żyła w epoce Lionela Messiego i Cristiano Ronaldo. Ich rywalizacja kształtowała pokolenia, dominowała w nagłówkach i na nowo definiowała wielkość.

Messi nadal jest zdolny do magicznych chwil i wciąż przyciąga uwagę całego świata, ale gra stopniowo przewraca stronę.

Te mistrzostwa świata coraz bardziej przypominają scenę, na której zostanie napisany kolejny rozdział.

I to znane nazwiska Mbappe i Haalanda trzymają pióro.

Wkład Mbappe w meczu z Senegalem miał historyczne znaczenie. Jego drugi gol, grzmotne uderzenie z dystansu głęboko w doliczonym czasie gry, przeniósł go na 58 bramek w reprezentacji i uczynił go wszech czasów najlepszym strzelcem Francji.

To osiągnięcie zasługuje na kontekst.

Francja wydała na świat jednych z najlepszych zawodników ofensywnych, jakich zna gra. Just Fontaine, Michel Platini, Jean-Pierre Papin, Thierry Henry i Olivier Giroud — wszyscy zajmują cenne miejsca w piłkarskim folklorze tego narodu.

Mbappe wyprzedził ich wszystkich w jednej kategorii, która ma największe znaczenie dla napastników.

Najbardziej zadziwiający jest jego wiek.

W wieku 27 lat wielu napastników dopiero zaczyna wchodzić w lata swojej świetności. Mbappe już posiada medal mistrza świata, hat-tricka w finale mistrzostw świata, katalog niezapomnianych momentów i teraz rekord strzelecki reprezentacji.

Jego dorobek 14 goli na mistrzostwach świata stawia go również w zasięgu ręki od wszech czasów rekordu turniejowego Miroslava Klose wynoszącego 16.

Rekordy często pojawiają się pod koniec wybitnych karier. Mbappe zbiera je w jej połowie.

Jednak zwycięstwo Francji nie było jedynie świętem indywidualnego geniuszu.

Przez większą część pierwszej połowy Senegal wyglądał na ostrzejszą drużynę. Nicolas Jackson trafił w słupek. Ismaila Sarr zmarnował złotą okazję przed przerwą.

Wspomnienie słynnego zwycięstwa Senegalu nad Francją w meczu otwarcia Mistrzostw Świata 2002 na chwilę znów zawisło nad tym starciem.

Potem Francja wrzuciła wyższy bieg. Duża część tej przemiany dokonała się za sprawą Michaela Olise'a.

Skrzydłowy Bayernu Monachium wyglądał na przytłumionego przed przerwą, ale po wznowieniu pojawił się jako zupełnie inny zawodnik. Jego ruchy stały się ostrzejsze, podania bardziej śmiałe, a wyobraźnia niemożliwa do powstrzymania.

Prostopadłe piłki pojawiały się tam, gdzie obrońcy ich nie widzieli. Odwrócone podania otwierały przestrzenie, które wydawały się zamknięte.

Mbappe dostarczył wykończenia, ale Olise dostarczył większości iskry.

Gole należały do Mbappe, ale kreatywność Michaela Olise'a odmieniła mecz i uwypukliła przerażającą głębię kadry Francji. (zdjęcie AFP)

To partnerstwo powinno niepokoić każdą pozostałą drużynę w turnieju.

Mbappe sam w sobie może decydować o wynikach meczów. Otoczony kreatorami takimi jak Olise, u boku kadry pełnej głębi i jakości, Francja dysponuje poziomem siły ofensywnej, któremu niewiele narodów może dorównać.

Jeśli Mbappe mógł ciągnąć przeciętną drużynę głęboko w turnieju, to myśl o tym, co mógłby osiągnąć z tym wsparciem, jest przerażającą perspektywą.

Inny rodzaj ciężaru

Historia Haalanda toczy się inaczej.

Urodzony po ostatnim występie Norwegii na mistrzostwach świata, Erling Haaland prowadzi teraz długo wyczekiwany powrót narodu na największą scenę futbolu. (zdjęcie AFP)

Francja spodziewa się walczyć o trofea. Norwegia przez lata po prostu marzyła o powrocie na największą scenę.

Gdy Norwegia ostatnio pojawiła się na mistrzostwach świata w 1998 roku, Haaland jeszcze się nie urodził. Całe pokolenie dorastało, nie oglądając swojej reprezentacji na największym piłkarskim wydarzeniu.

Teraz przyjeżdżają prowadzeni przez jednego z najbardziej rozpoznawalnych sportowców na świecie.

Potężny, silny i bezlitośnie skuteczny, Haaland stał się twarzą norweskiej piłki nożnej w sposób, w jaki niewielu zawodników kiedykolwiek staje się twarzą narodu.

Jego wpływ wykracza poza statystyki. Reprezentuje możliwość.

Jego dwa gole przeciwko Irakowi wzmocniły ten status.

Być może bardziej wymowna była intensywność, z jaką grał. Agresywnie pressował od przodu, domagał się posiadania piłki i rzucał się na każdą okazję z pilnością zawodnika, który rozumiał wagę chwili.

Mimo całego sukcesu klubowego z Manchesterem City, to czuło się osobiście.

Mistrzostwa świata nie są gwarantowane, zwłaszcza dla zawodników urodzonych poza tradycyjnymi potęgami piłkarskimi.

George Best nigdy nie grał na takich. George Weah nigdy nie grał na takich. Ryan Giggs czekał dekady, zanim w końcu dotarł na wielki turniej z Walią.

Przez pewien czas Haaland ryzykował dołączenie do tej listy.

Zamiast tego stoi teraz w centrum odrodzenia norweskiej piłki nożnej.

Nie oznacza to, że Norwegia jest drużyną jednego człowieka.

Martin Ødegaard przybywa jako mistrz Premier League. Kristoffer Ajer, Oscar Bobb i Jørgen Strand Larsen zapewniają jakość w całym kręgosłupie drużyny.

Wzrost Norwegii przypomina wyłonienie się słynnego złotego pokolenia Belgii — utalentowanej grupy, która w końcu dojrzała razem.

A jednak żaden zawodnik nie przyciąga uwagi tak jak Haaland.

Nawet w sporcie przepełnionym gwiazdami, on pozostaje niemożliwy do zignorowania.

Jego gole przeciwko Irakowi przedłużyły niezwykłą serię, w której strzelał w każdym z ostatnich 11 meczów eliminacyjnych w barwach Norwegii.

Co jeszcze bardziej zdumiewające, strzelił wiele goli w pięciu kolejnych meczach eliminacyjnych reprezentacji.

Same liczby nie wyjaśniają jego wpływu.

Znaczenie tkwi w tym, co te gole oznaczają.

Każde trafienie przesuwa Norwegię dalej od dekad frustracji i bliżej wiary, że znów należy do elity futbolu.

Dlatego właśnie inauguracyjny dzień Mbappe i Haalanda był tak fascynujący.

Dotarli do tego samego celu zupełnie różnymi drogami.

Jeden jest eleganckim liderem piłkarskiego imperium. Drugi jest potężnym ostrzem wyłaniającej się siły.

Jeden goni historię. Drugi pomaga ją tworzyć.

Obaj strzelili po dwa gole. Obaj zainspirowali zwycięstwo.

Obaj przypomnieli światu, że choć ugruntowane ikony futbolu wciąż zajmują miejsce w wyobraźni kibiców, nowe pokolenie jest gotowe kształtować decydujące momenty turnieju.

Mistrzostwa świata dopiero się zaczęły. Ale jeśli ich historia ostatecznie sprowadzi się do Mbappe i Haalanda, nikt nie powinien być zaskoczony.

Następcy tronu futbolu już ogłosili swoje przybycie.