Skandal sam w sobie nie obali Trumpa — ale to zrobi

Wszyscy dobrze zdają sobie sprawę z dobrze zasłużonego problemu „TACO" administracji Trumpa — jedynego chwytliwego i desperacko potrzebnego złośliwego brandingu Trumpa, który jeszcze nie przeniknął do szerszego elektoratu. A jeśli Trump czegoś nas nauczył, to tego, że branding ma znaczenie. Dobrze. Oto trochę brandingu. Jak się żyje teraz, gdy wszyscy musimy płacić „podatek Trumpa"?

Nikt nie lubi podatków, ale Amerykanie wynoszą nienawiść do podatków na poziom Galerii Sław — zwłaszcza konserwatyści. Ale zazwyczaj przynajmniej kupujemy coś za nasze podatki. Kupujemy drogi, szkoły i lotniskowce — wszystko za pomocą podatków. Co „kupujemy" za podatek Trumpa? Więcej czystego, nieskrępowanego, beztroskiego, niemal wystawnego chaosu i niekompetencji. Więcej. Więcej. I jeszcze więcej.

Podatek Trumpa to cena, jaką liberałowie płacą za życie pod rządami administracji, która istnieje po to, by nienawidzić liberałów i niszczyć wszystko, co postrzegane jest jako liberalny establishment — od Departamentu Wojny po Kennedy-Trump Center. Prawdziwa nienawiść do liberałów, i tak — „głosowali na to".

Ale zwolennicy MAGA nigdy nie chcieli tak naprawdę za to płacić. Rzeczywiście, był taki moment, gdy zwolennicy MAGA postrzegali okrucieństwo i destrukcję jako wartość dodaną. Trump „obniżył podatki" i sprawił, że życie stało się tańsze. Prawda czy nie, teraz zdecydowanie tak nie jest. W rzeczywistości podatek Trumpa mocniej uderza w środkową Amerykę. Spróbuj przejechać 27 kilometrów do Walmart lub do kina.

Dolar pięćdziesiąt więcej za galon benzyny? Paczka Doritos za 5,99 dolarów? Cheeseburgery w Red Robin za 16,50 dolarów? No dalej, to całkiem spory dopłata za przemianowany „Departament Wojny", zwłaszcza gdy wciąż nie zapłaciłeś jeszcze za prawdziwą wojnę, którą Trump rozpoczął. Przynajmniej gdy Demokraci opodatkowują, ludzie dostają kilka okruchów — może most, szerokopasmowy internet albo wizyty u lekarza.

Nie Trump. Z podatkiem Trumpa dostajesz połowę Gabinetu zwolnioną przed wyborami śródkadencyjnymi, Epsteina, inflację i mniej opieki zdrowotnej. Rząd pod Trumpem ma aurę „Hegseth-Patel", a to drogo kosztuje. Prawda, że mamy tu problem jajka i kury, ale teraz zajmujemy się brandingiem. Szczegóły mają małe znaczenie, liczy się tylko efekt końcowy. A efektem końcowym jest podatek Trumpa.

Co czyni markę jeszcze silniejszą — „prawdziwa północ" Trumpa, jego jedyny naprawdę niezawodny element, to „sprawy tylko się pogarszają". Trump nie zamierza rozwiązać problemu podatku Trumpa. Nawet zwolennicy MAGA prawdopodobnie tego nie oczekują. Jedynym światłem na końcu tunelu podatku Trumpa jest niebieskie światło i każdy Demokrata powinien inwestować w żarówki, bo to nie tylko zwycięski przekaz — to jest to, co obali Trumpa.

Ta kolumna przez ostatnie dwa miesiące wskazywała — mam nadzieję w sposób równie barwny co znaczący — że sam skandal nie może obalić Trumpa, ale niestabilna gospodarka może, nawet sama w sobie. Chaos powodujący problem jest tak poważny.

Zapytaj faceta, który właśnie zatankował F150, żeby przejechać czterdzieści dwa kilometry do Home Depot, a potem zapłacił 12,78 dolarów za numer drugi w Chick-fil-A, zapytaj go, co myśli o podatku Trumpa. To do niczego. Zapytaj go: „Czy głosowałeś na to?"

Wręcz mu niebieską latarkę, zapytaj, czy może teraz „zobaczyć lekarza", a jeśli odpowiedź brzmi nie, zapytaj, czy widzi problem — bo wizyta u okulisty nie wchodzi w grę. Nagle ten wyborca może zacząć pytać, dlaczego Trump tak bardzo boi się akt Epsteina. (To nie jest test MENSY.) Może zapyta, dlaczego Trump potrzebuje, by IRS zapłacił mu kilka miliardów dolarów w czystym szwindlu, albo dlaczego musi mieć tę nigdy dość przeklętą salę balową. Wszystko to zaczyna trochę mieć znaczenie.

Branding może być zabawny, ale to zaczyna naprawdę mocno mieć znaczenie; bo prawdziwy podatek dopiero zaczyna wchodzić w życie. Większość Amerykanów nie docenia w pełni „kosztów" związanych ze szkodami dla międzynarodowej reputacji Ameryki, ceł i traktatów, prawdziwych szkód gospodarczych wyrządzonych przez masochistyczny maczet wymierzony w zdrowie publiczne, braku inwestycji w naukę, drogi i koleje, oraz braku dorosłych do monitorowania AI, gdy ona monitoruje ciebie. To wszystko się sumuje i zajmie dwa pokolenia, żeby to naprawić. Jeśli w ogóle zostanie naprawione. Ta cena jest realna, ale suma jest subtelna. Nic związanego z Trumpem, ani potrzebna Niebieska Fala, nie powinno być subtelne. Najlepiej skupić się na podatku Trumpa tu i teraz.

I to dobrze, bo jest tu, jest teraz, i nawet członkowie MENSY nie mogą tego ominąć.

„Żadnego podatku od napiwków." Oto napiwek dla „prawdziwej Ameryki" — o ile wyższy jest teraz napiwek w Olive Garden? Proszę uwzględnić benzynę na dojazd, to tylko uczciwe — hurtownik makaronu z pewnością to zrobił. Kiedyś czerpałeś frajdę z „upokarzania libków". Co dostajesz teraz? Dostajesz Pete'a Hegsetha, i nie po obniżonej cenie — nie, za jakiś miliard dziennie w Iranie.

Demokraci też powinni przyzwyczaić się do podatku Trumpa. Znacznie bardziej intelektualnie satysfakcjonujące jest próbowanie odwoływania się do poczucia dobra i zła wyborców, obowiązku, deprawacji Trumpa, a jednak chodzi o branding, a branding pochodzi z brzucha, nie z głowy. Więc bij tam, gdzie uderza podatek Trumpa — prosto w brzuch.

W tym sensie są dobre wieści. Branding ma znaczenie; nikt nie wie tego lepiej niż mistrz. I nigdy nie było to łatwiejsze. Podatek Trumpa kupuje wiele rzeczy, z których żadna nie nakarmia, nie wykształci ani nie leczy rodziny.

Uruchom niebieską promocję. Obetnij podatek Trumpa i spraw, żeby nasze pieniądze pracowały, mając sprawny rząd. Bóg wie, Trump właśnie próbował wykreować siebie na Jezusa. To naprawdę nie może być takie trudne.

Jason Miciak jest felietonistą Rawstory at Large, byłym zastępcą redaktora w Occupy Democrats, prawnikiem, autorem, samotnym ojcem córki. Można się z nim skontaktować pod adresem jasonmiciak@gmail.com lub śledzić go na Bluesky.